Ontbrekende stukjes

De punten die mijn zusje afgelopen donderdag oplepelde bij de psychologe zijn nogal hard binnen gekomen. Van sommige dingen wist ik het wel, want die probeerde ik heel hard te verdoezelen, maar dat was dus niet gelukt. Andere dingen waren een keiharde confrontatie met mezelf.
Ik hoorde dat ik helemaal niet zo leuk was in gesprekken, dat ik alles naar me toe trek en dat het altijd over mij gaat. Ook dat ik nooit naar anderen vraag en interesse toon. Dat ik veel afspraken afzeg, dat ik altijd wel wat heb en ga zo maar door. Ik begrijp nu heel goed waarom ik in de loop van de tijd veel vrienden kwijt ben geraakt, waarom mensen afstand houden en niets meer van zich laten horen; ik ben schijnbaar niet zo'n leuk mens. Maar ja, ik kan daar nu niet zo heel veel aan doen, vooral omdat ik me er niet van bewust was.
Ik heb heel erg de neiging om mijn excuses aan te bieden voor die feiten, maar eigenlijk wil ik dat gewoon niet. Het is wie is ben en waarom zou ik me verontschuldigen voor mezelf?
Wat er wel in mijn hoofd gebeurd, is dat ik mezelf compleet aan het maken ben. Alle nieuwe informatie over mezelf moet ingepast worden en ik moet mezelf weer bij elkaar rapen. Dat kost me veel energie en is ook verdrietig. Ik weet nog niet of ik hier blij mee ben, of ik geen spijt heb dat ik dit in gang heb gezet. Voorlopig heb ik al een poosje hoofdpijn alsof ik iedere avond dronken ben geweest.

Ik ben niet vreemd, ik heb eh...

Een maand of twee geleden gaf ik bij mijn therapeute (controle vanwege bipolaire stoornis) aan dat ik last had van dwanggedachten. Ik had daar nogal last van en wilde er wel wat mee doen. Zij heeft het in haar team besproken en daar was een klinisch psychologe de wel met me wilde werken. Zo veranderde M. mijn leven...

Toen ik bij de eerste afspraak vertelde waar ik last van had, zij doorvroeg en ik nog meer dingen vertelde waar ik last van had, vroeg ze me of ik weleens getest was op autisme. Eh nee, mijn dochter is autistisch, maar zelf heb ik daar nooit over nagedacht. Niet op die manier in ieder geval. Weleens een testje op internet gedaan, voor de lol, en daar scoorde ik wel hoog in, maar het is maar internet, toch?
Bij de tweede afspraak, gaf ze aan dat er bij haar allerlei alarmbellen begonnen te rinkelen en dat het bij alles wat ik vertelde erger werd. Of ik dat niet eens wilde laten testen? We konden ook de dwanggedachten behandelen, maar als autisme de oorzaak bleek te zijn, schoten we nog niet veel op.

En zo begonnen we aan de test. Het eerste deel was een interview met mij, dat was pittig. Veel dingen waar ik nooit over na had gedacht, maar ook veel confrontatie met herkenbare dingen die ik nu ineens wel kon plaatsen (als het inderdaad een diagnose autisme zou zijn).
Daarna kreeg ik een vragenlijst mee voor mijn moeder. Dat was ook pittig, want zij ziet niet zo'n probleem; ik was altijd een vrolijk kind en heel sociaal en zo en van wie zou ik het dan moeten hebben, want het is toch erfelijk? Maar we hebben de vragenlijst goed kunnen maken.
Toen had ik een afspraak met mijn zusje erbij. Zij neemt altijd goed waar en ze is heel eerlijk. Dat was dus de heftigste afspraak van alle drie. Wat een confrontaties. Veel herkende ik en daarbij was ik geneigd om mijn excuses aan te bieden, maar sommige dingen waren nieuw voor mij. Dat was wel even schrikken, vooral als het dingen waren waar ik altijd zo mijn best op deed. Gesprekken voeren en zo, wat een klus.

Over twee weken krijg ik de uitslag, maar M. zei nu al dat ze nog niets had gehoord wat de diagnose tegen zal spreken.

Ik vind het moeilijk. In het begin was ik een beetje lacherig, aangezien J. (dochter) klassiek autisme heeft, en T. (man) ook een milde vorm van autisme. Het is zo wel een huis vol diagnoses. Maar naarmate de tijd verstrijkt, merk ik dat ik steeds meer in de war raak. Dat wil ik nu een beetje op gaan schrijven, om mezelf bij elkaar te houden.