De punten die mijn zusje afgelopen donderdag oplepelde bij de psychologe zijn nogal hard binnen gekomen. Van sommige dingen wist ik het wel, want die probeerde ik heel hard te verdoezelen, maar dat was dus niet gelukt. Andere dingen waren een keiharde confrontatie met mezelf.
Ik hoorde dat ik helemaal niet zo leuk was in gesprekken, dat ik alles naar me toe trek en dat het altijd over mij gaat. Ook dat ik nooit naar anderen vraag en interesse toon. Dat ik veel afspraken afzeg, dat ik altijd wel wat heb en ga zo maar door. Ik begrijp nu heel goed waarom ik in de loop van de tijd veel vrienden kwijt ben geraakt, waarom mensen afstand houden en niets meer van zich laten horen; ik ben schijnbaar niet zo'n leuk mens. Maar ja, ik kan daar nu niet zo heel veel aan doen, vooral omdat ik me er niet van bewust was.
Ik heb heel erg de neiging om mijn excuses aan te bieden voor die feiten, maar eigenlijk wil ik dat gewoon niet. Het is wie is ben en waarom zou ik me verontschuldigen voor mezelf?
Wat er wel in mijn hoofd gebeurd, is dat ik mezelf compleet aan het maken ben. Alle nieuwe informatie over mezelf moet ingepast worden en ik moet mezelf weer bij elkaar rapen. Dat kost me veel energie en is ook verdrietig. Ik weet nog niet of ik hier blij mee ben, of ik geen spijt heb dat ik dit in gang heb gezet. Voorlopig heb ik al een poosje hoofdpijn alsof ik iedere avond dronken ben geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten