Ploeteren

En zo ging er een jaar voorbij. Een jaar waarin ik de diagnose ASS kreeg en nog een aardig eind in het spectrum ook. Afgelopen jaar heb ik gerouwd, gehuild, gepuzzeld, herontdekt en redelijk tevreden achterover geleund en gedacht dat het zo wel goed is.
En het is ook echt goed; dit is wie ik ben en ik vind mezelf oke. Niet geweldig, maar dat is meer een zelfbeeld dingetje.
Ik heb veel meer begrip gekregen voor mezelf en de zaken die vroeger steeds fout gingen. Nu begrijp ik steeds beter waar het vandaan komt en kan ik het beter plaatsen. Ik ben steeds minder bezig het goed voor anderen te maken, me te verontschuldigen en mezelf neer te halen.
Dat hele autist zijn past wel bij me, eigenlijk..

Helaas was afgelopen jaar ook het jaar van toenemende problemen bij J. (dochter) De middelbare school valt haar zwaar. Niet vanwege de leerstof, want cognitief is ze geweldig, maar vanwege de druk en de medeleerlingen. Met name de medeleerlingen dus.
Vorig jaar deed ze vmbo-k op een school die totaal niet bij haar paste. haar klasgenoten vloekten, scholden en vochten er op los, alles waar J. niet voor staat. Met haar angststoornis werd ze dus constant getriggerd en kwam ze vaker wel dan niet angstig thuis.
Ze scoorde echter zo hoog dat ze een niveau hoger kon doen: vmbo-tl. Daarvoor kon ze eindelijk naar de school die wij het jaar daarvoor al graag hadden gewild. Helaas is het aantal jongens op het speciaal onderwijs veel groter dan de hoeveelheid meisjes en kwam ze weer als enig meisje in de klas. Gelukkig wel met een paar bekende gezichten van het basisonderwijs.
Ze scoorde daar nog steeds op hetzelfde niveau en ze deed het verder ook lekker, maar haar stemming ging steeds meer dalen. Gelukkig liepen we al bij Youz, bij de psychologe voor haar, dus hulp was/is heel dichtbij.
Onlangs werd niet alleen vastgesteld dat ze enorm prikkelgevoelig is (zelfs de school had het nog niet zo extreem meegemaakt), dat ze veel hoger in het autismespectrum zit dan ik dacht, maar dat ze ook een depressie heeft. Of beter; een dysthyme stoornis, aangezien het al jaren speelt.
Ik probeer al jaren aan te geven dat ze dat heeft, maar (boehoe) niemand wilde het erkennen. Er viel dus een last van mijn schouders. Nu gaat ze antidepressiva gebruiken en, hoe erg ik het ook vind voor een meisje van 13, gaat ze hopelijk wat meer van het leven genieten. Want eerlijk? Eigenlijk wil ze niet meer en dat doet pijn.